Een bijzonder weekend..

In december 2011, inmiddels alweer vier jaar geleden waren we voor het eerst in Roemenië, we bezochten destijds op een zondagochtend een kinderziekenhuis. Daar werden we zo geraakt door wat we zagen, kleine kindjes, achtergelaten, aan hun lot over gelaten.

Dat moment in het ziekenhuis was het begin van onze droom om een een thuis te bieden aan achtergelaten kinderen, op te komen voor de rechten van deze kinderen en ons met liefde in te zetten voor hen.

En nu, december 2015 hebben we voor de eerste keer de twee meisjes waarover we in ons vorige blog spraken een weekend bij ons thuis gehad. Vanaf nu mogen ze elk weekend en tijdens feestdagen komen totdat de uitslag van de rechter bekend is of ze wel of niet bij ons in pleegzorg mogen komen.

Het voelt als een bijzondere tijd, nu we echt kunnen gaan doen wat vier jaar geleden begon bij een gedachte, idee, een verlangen in ons..

Het eerste weekend

Wat waren we benieuwd hoe de meisjes het zouden vinden en natuurlijk ook hoe het voor David en Benjamin zou zijn om twee meisjes er ineens bij te hebben. Het oudste meisje van 6 jaar durfde bij aankomst niet binnen te komen en trilde over haar hele lijfje. Door de avond heen werd ze rustiger en meer open. En zondag was er niets meer terug te zien van dit angstige meisje, ze genoot zo! Het jongste meisje van drie jaar vond de aandacht ook erg fijn, jammer genoeg is ze de laatste twee maanden in en uit het ziekenhuis geweest, we konden zien dat dit een impact op haar heeft. Zij stapte ons huis binnen op vrijdagavond zonder dat het haar wat leek te doen. Haar gevoelens lijken wat oppervlakkiger te zijn geworden.
Over het algemeen ging het gelukkig ook goed met David en Benjamin samen, soms het delen van het speelgoed en aandacht was wat lastig was, maar dat is logisch. Ze hadden ook plezier samen en dat was mooi om te zien!

We hebben eigenlijk geen ‘bijzondere dingen’ gedaan, ons doel was om deze meisjes liefde te geven en mee te nemen in ons ‘gewone gezinsleven’. Samen aan een tafel eten, meehelpen met een toetje maken, buiten spelen, samen een boekje lezen, kleuren, samen aan tafel drinken met een koekje, liedjes zingen. De (voor ons zo) gewone dingen, waren voor hen bijzonder.

Het was enerzijds mooi om te zien dat ze zich op hun gemak voelden en plezier hadden en anderzijds zagen we ook hoeveel ze tekort zijn gekomen en zijn beschadigd in hun jonge leventjes.

Om één ding te noemen is bijvoorbeeld de manier van eten, de mondjes worden zo vol mogelijk gepropt en de maaltijd wordt zo snel mogelijk naar binnen gewerkt. Er zit geen rem om. Ik heb gezien hoe het er regelmatig aan toe ging in het weeshuis waar ze voorheen woonden, als kinderen niet snel genoeg hun eten opaten of de fles leegdronken, dan werd het weggehaald. Triest is dat..

We hopen en bidden dat deze meisjes een veilige liefdevolle plek in ons huis zullen vinden waar ze genezing en herstel zullen krijgen van datgene waarin ze tekort zijn gekomen en waarin ze zijn beschadigd.

Na afgelopen weekend hopen we des te meer dat het proces voor pleegzorg snel zal verlopen.
We zien alweer uit naar vrijdag, wanneer we ze weer op kunnen halen van het weeshuis!

Aanpassingen in huis 

In onze vorige blog schreven we over drie aanpassingen die gedaan moesten worden in huis voor de komt van de pleegkinderen. We zijn erg blij, want inmiddels is alles gerealiseerd: de kinderkamer, de woonkamer naar boven en de buitentrap is dichtgemaakt!

We willen ook via deze weg iedereen die hieraan heeft bijgedragen op welke manier dan ook, hartelijk bedanken!!

Hier volgen een aantal foto’s van de aanpassingen die zijn gedaan, meer foto’s van de woonkamer en trap volgen nog!

De kamer voor de meisjes

De kamer voor de meisjes

Meisjeskamer

Meisjeskamer

De vloer in de woonkamer leggen!

De vloer in de woonkamer leggen!

David natuurlijk helpen!

David natuurlijk helpen!

.. en Benjamin houdt de boel goed in de gaten..

.. en Benjamin houdt de boel goed in de gaten..