Gradiniţa

Wat doet deze kleine meid het goed! Sinds november, sinds ze bij ons thuis woont gaat ze naar een particuliere kleuterschool (gradiniţa, op z’n Roemeens), in een nabijgelegen dorpje. Ze heeft hier helemaal haar plekje gevonden in de groep en is gek op haar juf! Voor het eerst zit ze in een klasje met kindertjes die geen beperking hebben.

Na de geboorte van Andreea werd al snel duidelijk dat ze een chronische ziekte had, deze ziekte zorgde ervoor dat haar ouders besloten om haar achter te laten in het ziekenhuis. Het verhaal van Andreea is er één van velen. Vandaag de dag leven er tienduizenden kinderen en tieners, door hun ouders achtergelaten in (voornamelijk) grootschalige Roemeense opvanghuizen.

Na enige maanden in het ziekenhuis te hebben doorgebracht werd Andreea overgeplaatst naar een afdeling in een Roemeens opvanghuis voor kinderen met een matig tot ernstige verstandelijke en/of lichamelijke beperking. Sinds haar geboorte is Andreea altijd omringt geweest door andere kinderen met een beperking. Ruim twee jaar geleden verhuisde ze naar een ander opvanghuis waar ze de jongste was, tussen voornamelijk allemaal tieners met licht tot ernstige beperkingen.

Afgelopen december had Andreea op de kleuterschool haar eerste kerstviering, tijdens deze viering besefte ik me weer even wat een dankbaar werk het is wat we hier mogen doen in Roemenië. Andreea zat mooi rustig in de kring kerstliedjes te zingen (dit rustig zitten is niet normaal voor een meisje dat een echte flierefluiter is). Ik maakte foto’s van haar en zag dat ze me steeds in de gaten hield en wanneer onze ogen elkaar ontmoetten verscheen er een grote lach op haar gezicht. Toen was het haar beurt om een versje op te zeggen, door de microfoon voor alle papa’s en mama’s, zonder moeite deed ze dit. Wat voelde ik me trots op haar!
Uiteindelijk was de viering afgelopen en kwam ze naast me op de stoel zitten, ze legde haar handje op mijn arm en zei: “jij keek naar mij en ik keek naar jou, jij bent mijn mama”.

Je mag er zijn, je wordt gezien, je bent zo welkom en geliefd!

Dat ze deze boodschap maar diep in haar hart mag aannemen, een boodschap die ze het grootste deel van haar leventje niet heeft gekregen, maar nu ontdekt, voelt en hopelijk steeds een beetje meer echt zal geloven.