Vasilică, het knuffelkonijn

‘Vasilică’ zit alweer op het bed te wachten van één van de meisjes die elk weekend bij ons komt. Dit knuffelkonijn heeft ze een paar weken geleden in het ziekenhuis gekregen van de speltherapeut. We moesten naar het ziekenhuis omdat ze weer flink aan het hoesten was. Omdat het kleintje taaislijmziekte heeft is dit iets waar we goed alert op moeten zijn. Ze heeft gedurende haar jonge leventje al veel tijd doorgebracht in het ziekenhuis en dit is dan ook een soort tweede huis voor haar. Nu waren we er samen en kwam de speltherapeut van de afdeling waar ze altijd verblijft aanlopen met dit knuffelkonijn, vol blijdschap riep ze uit ‘VASILICA’! En zo heet dit knuffeltje dus.
Ik denk dat dit konijntje vaak bij haar was op de momenten dat ze alleen in het ziekenhuis lag. De speltherapeut heeft het bewaard voor dit moment en zei tegen me: „bewaar het maar bij jullie thuis, zodat het knuffeltje niet kwijt raakt”.

Een bijzonder cadeau!

We zijn inmiddels alweer een paar weken verder sinds onze vorige blogbericht. We zijn nog altijd in afwachting op het besluit of de meisjes wel of niet bij ons kunnen wonen. En ondertussen zijn we blij dat we de meisjes elke vrijdag kunnen ophalen van het opvanghuis om het weekend bij ons te zijn. We zijn blij voor datgene wat we nu in hun levens kunnen investeren!

 

Vasilică, iepuraşul de pluş

‘Vasilică’ aşteaptă deja pe patul micuţei. Acesta este iepuraşul de pluş pe care ea l-a primit acum câteva săptămâni  de la terapeută de joacă când era în spital. 

A trebuit să mergem la spital pentru că ea a tuşit tare, micuţa are fibroză chistică, din această cauză trebuie să fim atenţi când ea tuşeşte.

În timpul vieţii ei micuţa a fost de multe ori în spital, acesta a devenit a doua ei casa.
Acum am fost cu ea în spital şi terapeută de joacă a venit la noi cu acest iepuraş, şi a intrebat pe micuţa ‘cum îl cheama pe iepuraş?’ şi a răspuns îmediat cu multă bucurie ‘VASILICA’!
Cred că acest iepuraş a fost de multe ori cu ea când a fost singură în spital. Terapeută de joacă l-a păstrat pentru un astfel de moment. Ea mi-a spus: „pastrăţi-l acasă la voi, astfel nu se va pierde”.

Un cadou deosebit!

Noi încă asteptăm să aflăm daca fetele pot să locuiască cu noi. Sperăm să aflăm în curând. Între timp ne bucurăm că putem să luăm fetele în fiecare vineri, să petreacă cu noi sfarşitul de săptămână.