Zondagavond

Het is zondagavond, zojuist heb ik de meisjes teruggebracht naar het opvanghuis. We mogen op een goed weekend terugkijken waar we hebben mogen genieten van de meisjes in ons gezin. Ondanks de kleine onenigheden tussen de kinderen en andere ‘gezins situaties’ hebben de kinderen met elkaar het erg gezellig gehad.

Vanavond zijn we iets later vertrokken naar het opvanghuis omdat de meisjes samen met David en Benjamin nog zo lekker aan het spelen waren. Heel simpel door allemaal met een rugtas van de ene kamer naar de andere kamer te lopen en dit wel bijna een half uur lang!

In de auto naar het opvanghuis waren we nog wat aan het praten. Ik dacht bij mezelf hoe vaak ik de vragen waarom, waar, wie en hoe wel niet heb gehoord in dit weekend. Op bijna elke vraag wordt hier naar gevraagd; ‘we gaan eten….. waar?’ ‘waar is de gitaar’, van wie? Etc. Van binnen moet ik hier wel om lachen en ook in de auto gaan deze vragen door. Ook dacht ik aan de ontwikkelingen die de meisjes al hebben doorgemaakt. Vanavond bijvoorbeeld: de vloer in de keuken moest nog even snel met de stofzuiger schoongemaakt worden. De eerste keer keek het oudste meisje met grote verbazing wat we aan het doen waren. Elke keer komt ze even kijken hoe dit alles werkt. Vanavond kwam ze dichterbij kijken, ik vroeg of ze wou helpen maar ze knikte duidelijk nee. Toch kwam ze dichterbij en ik zei tegen haar, kom maar kijken, het is niet eng. Ze kwam naast me staan en keek. Toen wou ze helpen. Ze pakte met één hand de stofzuigerslang en begon te helpen. Na een minuut wou ze het alleen doen! Dit is een enorme stap voor haar! Dit klinkt simpel en als een eenvoudig voorbeeld, maar voor dit meisje is het een enorme overwinning!

Eenmaal aangekomen bij het opvanghuis, blijkt het wisseling van dienst te zijn. De werkers staan op het punt om te gaan en de nieuwe werkers zijn nog niet aangekomen. De meisjes worden door andere groepsgenootjes opgevangen. In dit huis zitten alleen meiden en het raakt me altijd weer om deze situatie te zien. Kinderen lopen heen en weer, zitten in hun bed te wiegen of proberen zichzelf om te kleden. Kinderen zijn letterlijk op zoek naar veiligheid en contact…. Daarnaast raakt het mij omdat met de juiste zorg deze kinderen beter kunnen ontwikkelen en de potentie die ze hebben, meer aan het licht komt.
Een vervelende situatie om de meisjes achter te laten. Een schrale troost is dat ze bijna gaan slapen en morgen weer naar de kleuterschool gaan, waar ze erg naar uitzien…

Op de reis naar huis en thuis aangekomen merk je hoe stil het is…. Het is gek om te ervaren hoe de meisjes al deel van ons gezin zijn geworden. We bidden en hopen dat het proces snel zal verlopen zodat en dat ze hier mogen wonen. Jammer genoeg is dit proces vertraagt. Kinderbescherming heeft het proces gestopt en jammer genoeg moeten we nu naar de rechter om hem recht te laten spreken over deze situatie.
Dit alles houdt ons veel bezig en tegelijkertijd zien we uit naar vrijdag weer, wanneer ze komen, naar het moment dat ze hier mogen wonen en dat we opvang mogen bieden voor meer kinderen…

Dit was de korte blog van de zondagavond.

Fijne week.